Przejdź do głównej zawartości

o tym, w co wierzę



wierzę, że życie jest chaosem, bez celu, przyczyny i porządku
ponieważ nie otrzymałam łaski wiary w żadnego boga, nie mogę przyjąć, że ktoś nade mną czuwa, albo w jakiś sposób ten chaos ogarnia
wręcz przeciwnie- coraz mocniej jestem przekonana, że jedyne, co istnieje, to ślepy los bez żadnej teleologii, bez planu, bez kar i nagród

wierzę, że człowiek nie jest kowalem własnego losu, ale nie jest całkiem bezradny. Jeśli będzie miał szczęście to zapanuje nad wieloma aspektami życia, myślę nawet, że przy dobrej sposobności będzie mógł znaleźć satysfakcję i radość

wierzę, że doświadczenia życiowe nas uczą, ale każdy wyciąga inne wnioski
wierzę w rozpacz i pustkę, wierzę, że człowiek jest słaby

nie umiem wierzyć w piekne i smukłe hasła z reklam i broszur coachingowych, w to, że człowiek może wszystko, nie wierzę w wieczną młodość, samosterowność, samowystarczalność i miłość.

wierzę, że człowiek może poznać siebie, zgłębić własne wnętrze, poznać, co nim kieruje i być bardzo świadomy.

Zawsze jednak będzie samotny. 
Samotność jest tym, co czuję najbardziej. wierzę, że tak musi być.

Komentarze

fischerwoman pisze…
Masz rację, człowiek nie może wszystkiego, ale może dużo. Im bardziej w to wierzę, im więcej mam przekonania, że mogę, tym więcej osiągam :) Asku, zastanawiałaś się, co możesz zrobić, by być szczęśliwa? Pogadamy o tym w W. przy winie, ok? :*
Anonimowy pisze…
Mam takie skojarzenie;

Kierkegaard mówi o stanie melancholii - stanie, który poprzedza akt wyboru. Sam wybór dotyczy rozpaczy. Człowiek powstrzymuje narodziny rozpaczy i popada w pułapkę melancholii.
Aby wyjść z pułapki, trzeba wybrać rozpacz. W akcie wyboru rozpaczy, następuje wzniesienie ponad rozpacz i dokonuje się się wyboru samego siebie. Jesteś wartością absolutną, w tym sensie, że nie zależysz już od żadnej wartości zewnętrznej.
Jeśli potrafię wymknąć się rozpaczy, to kto i co może mi zagrozić?

Popularne posty z tego bloga

a potem

"To było wszystko. Albo raczej nie wszystko, bo nigdy nic nie jest pełne, wykończone;nie sam cios przecież sprawia nam cierpienie, lecz te rozwlekłe, ciągnące się później następstwa ciosu, te śmieci, które się po nim walają i które trzeba uprzątać, wymiatać z progów rozpaczy. ”

— William Faulkner
ta miłość była wyborem głupim, złym, nieodpowiednim, ale wyborem
pamiętam ten dzień w styczniu 2012 roku, w którym podjęłam decyzję świadomość błędu przyszła nieco później, jeszcze później wymiatałam z progów rozpaczy swoje złudzenia i nadzieje.
od dłuższego czasu nie umiemy już ze sobą rozmawiać, od nieco krótszego nie utrzymujemy kontaktu. Trzeba było kilku miesięcy i tytanicznej pracy nad sobą, żeby to w sobie ułożyć, może nie zrozumieć, bo nie ma wytłumaczenia. Ale poskładać, posprzątać.
wszyscy (świadomi i mimowolni) świadkowie tej historii odetchnęli z ulgą
życie toczy się dalej, bo przecież nie mogłoby stać sie inaczej w międzyczasie wydarzyło się wszystko to, co musiało się wydarz…

I rad jestem, że są przestrzenie na świecie/ Bardziej niewiarygodne, niż miedzy mną a Tobą...

to ja dziś będę się dziwić pozostawać w swym zdziwieniu będę, ale życiowe rozkminy zawsze prowadzą mnie na dziwne manowce
otóż rok temu, 4 maja, siedziałam gryząc pazury z ekscytacji- co też M wymyśli na moje urodziny... Serio.  Oczywiście następnego dnia okazało się, ze nie wymyslił nic, a ja czułam się żałośnie, z każdym rokiem coraz żałośniej
doprawdy nie mogę dziś pojąć, czemu i po co robiłam sobie taką krzywdę, ale wiem już na pewno, że te czasy minęły i nie wiem, czy są przestrzenie na świecie bardziej niewiarygodne, niż między nami (że skorzystam nieco z tekstu piosenki). Wiem za to, czego w życiu nie chcę, unikam i od czego ucieknę. Nie znaczy to, rzecz jasna, że jestem mądrzejsza. Bo chyba tu zawsze mam constans, trochę nabędę mądrości, trochę jej stracę, bilans mam na zero...
Dzień przed urodzinami mogę powiedzieć, że już nie czekam. ani na zmiany, ani na niespodzianki, ani na nic. Mam wszystko. To też jest dziwne, bo rok temu uważałam, że nie mam nic, skoro nie mam jego. O…
czasem mam wielką ochotę coś napisać, ale wszystkie słowa zostają we mnie
ściśnięte

czasem udaje mi się rozmowa, ale większość z tego, czym chciałabym się podzielić zostaje we mnie

wolę myśleć, że po prostu to taki czas i jeszcze skończy się to przeraźliwe osamotnienie
ale może tak się stać, że nie

łatwiej mi jest, kiedy miliony obowiązków zajmują mi głowę i ręce i kiedy daleko jestem od ludzi
uwieram samą siebie, ale to stan permanentny

chyba nie mam drogi ucieczki od tego, co się wydarza, po prostu przyjmuję
wiedziałam, że będzie trudno, ale nie doszacowałam chyba stopnia trudności
miałam kiedyś pewność, że dam radę, ale pewność mi się skończyła
to nawet zabawne, czasem

nie wiedzieć czy i jak zniesie się kolejny dzień
jakby się niosło coraz cięższy kamień

nie odwracam się za siebie, moja przeszłość to moja największa porażka