Przejdź do głównej zawartości

Munro



"Myśleliśmy, że wszystko to będzie dla nas w przyszłości kwestią wyboru. Nie myśleliśmy, że na cokolwiek z tej listy nieubłaganie przyjdzie pora i w naszym wypadku, tak jak nieubłaganie przychodzi pogoda czy starość"
z tomu "Miłość dobrej kobiety"

nie jesteśmy wyjątkowi

Munro po raz kolejny pisze o tym, że możemy zasługiwać w życiu na wszystko, co najlepsze, pragnąć i walczyć. Ale nie musimy wcale tego dostać. Ba, najczęściej dostajemy od życia coś zupełnie innego. Być może jesteśmy kowalami losu, ale na pewno nie własnego...



Polecam !

Komentarze

Julia K pisze…
Chyba nie ma co oczekiwać, że los spełni nasze zachcianki
Trzeba raczej spojrzeć przychylnym okiem na to co daje i zastanowić się, co można z tym zrobić :)

Mgliście pozdrawiam :*
Emma Ernst pisze…
,, Być może jesteśmy kowalami losu, ale na pewno nie własnego... " - dobrze powiedziane.
Trafnie.
J. pisze…
Julio- nie chodziło mi o zachcianki, tylko chyba o to, że to, co nas spotyka nie ma żadnej logiki i jest efektem przypadku, ślepy los. Niektórych wciąż spotykają przykrości, innym spełniają sie marzenia, zanim zdążą o nich pomyśleć...
Ale tak. Dziergać trzeba z tego, co się ma.

Emmo- dziekuję bardzo.
pericardium pisze…
to i dużo więcej, migotliwa i wymykająca się Munro. też lubię :)
J. pisze…
Migotliwa..
To ładne :)
Anonimowy pisze…
tobie zawdzieczam, ze poczytalam ja zanim rozpoczela sie cala histeria z noblem.
dziekuje:-)
lylowa
J. pisze…
Lylowa- jesteś dla mnie nad wyraz łaskawa :))))
fischerwoman pisze…
Munro bije po oczach na półkach każdej księgarni,ostatnio nawet zastanawiałam się, czy w ogóle sięgnąć po tę pisarkę a jeśli już tak, co przeczytać, by się zakochać? Doradzisz?
J. pisze…
SIĘGNĄĆ !!
zacznij od Uciekinierki lub Zbyt wiele szczęścia ;) albo Kocha lubi szanuje.
synafia pisze…
Bycie kowalem cudzego losu - dałaś mi do myślenia.

A myślę, że jest w tym głęboki sens.

Popularne posty z tego bloga

a potem

"To było wszystko. Albo raczej nie wszystko, bo nigdy nic nie jest pełne, wykończone;nie sam cios przecież sprawia nam cierpienie, lecz te rozwlekłe, ciągnące się później następstwa ciosu, te śmieci, które się po nim walają i które trzeba uprzątać, wymiatać z progów rozpaczy. ”

— William Faulkner
ta miłość była wyborem głupim, złym, nieodpowiednim, ale wyborem
pamiętam ten dzień w styczniu 2012 roku, w którym podjęłam decyzję świadomość błędu przyszła nieco później, jeszcze później wymiatałam z progów rozpaczy swoje złudzenia i nadzieje.
od dłuższego czasu nie umiemy już ze sobą rozmawiać, od nieco krótszego nie utrzymujemy kontaktu. Trzeba było kilku miesięcy i tytanicznej pracy nad sobą, żeby to w sobie ułożyć, może nie zrozumieć, bo nie ma wytłumaczenia. Ale poskładać, posprzątać.
wszyscy (świadomi i mimowolni) świadkowie tej historii odetchnęli z ulgą
życie toczy się dalej, bo przecież nie mogłoby stać sie inaczej w międzyczasie wydarzyło się wszystko to, co musiało się wydarz…

I rad jestem, że są przestrzenie na świecie/ Bardziej niewiarygodne, niż miedzy mną a Tobą...

to ja dziś będę się dziwić pozostawać w swym zdziwieniu będę, ale życiowe rozkminy zawsze prowadzą mnie na dziwne manowce
otóż rok temu, 4 maja, siedziałam gryząc pazury z ekscytacji- co też M wymyśli na moje urodziny... Serio.  Oczywiście następnego dnia okazało się, ze nie wymyslił nic, a ja czułam się żałośnie, z każdym rokiem coraz żałośniej
doprawdy nie mogę dziś pojąć, czemu i po co robiłam sobie taką krzywdę, ale wiem już na pewno, że te czasy minęły i nie wiem, czy są przestrzenie na świecie bardziej niewiarygodne, niż między nami (że skorzystam nieco z tekstu piosenki). Wiem za to, czego w życiu nie chcę, unikam i od czego ucieknę. Nie znaczy to, rzecz jasna, że jestem mądrzejsza. Bo chyba tu zawsze mam constans, trochę nabędę mądrości, trochę jej stracę, bilans mam na zero...
Dzień przed urodzinami mogę powiedzieć, że już nie czekam. ani na zmiany, ani na niespodzianki, ani na nic. Mam wszystko. To też jest dziwne, bo rok temu uważałam, że nie mam nic, skoro nie mam jego. O…
czasem mam wielką ochotę coś napisać, ale wszystkie słowa zostają we mnie
ściśnięte

czasem udaje mi się rozmowa, ale większość z tego, czym chciałabym się podzielić zostaje we mnie

wolę myśleć, że po prostu to taki czas i jeszcze skończy się to przeraźliwe osamotnienie
ale może tak się stać, że nie

łatwiej mi jest, kiedy miliony obowiązków zajmują mi głowę i ręce i kiedy daleko jestem od ludzi
uwieram samą siebie, ale to stan permanentny

chyba nie mam drogi ucieczki od tego, co się wydarza, po prostu przyjmuję
wiedziałam, że będzie trudno, ale nie doszacowałam chyba stopnia trudności
miałam kiedyś pewność, że dam radę, ale pewność mi się skończyła
to nawet zabawne, czasem

nie wiedzieć czy i jak zniesie się kolejny dzień
jakby się niosło coraz cięższy kamień

nie odwracam się za siebie, moja przeszłość to moja największa porażka